شمس الدين محمد بن محمود آملي

312

نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى )

و ايشان را با كمند صيد كنند و از خواص گاو آنست كه اگر گوشت ران و كوهان او را در جائى كنند و سر آن را محكم بگيرند بعد از چند روز زنبور انگبين شود . و اگر از آن گاوان گاوى سه ساله كه فربه و تندرست باشد بگيرند و در خانه برند كه ارتفاع آن به مقدار ده گز باشد و دست و پاى او را بر بندند و سر او را بكوبند تا بميرد چنان كه هيچ خون ازو نرود ، پس او را آنجا بگذارند و در آن خانه را با منافذى كه باشد استوار بگيرند چنان كه هواى مخالف در نرود و بيست روز بگذارند بعد از آن از سطح آن خانه سوراخى خرد بگشايند آن خانه پر از زنبور عسل شده باشد . و گفته‌اند آنچه از دل او تولد كند عسل پاكيزه و نيكو دهد و همچنين هر چه از هر عضو او متولد گردد بر حسب مزاج آن عضو باشد و هر كه را خون از بينى آيد سركين گاو گرم بر پيشانى او بندند خون باز ايستد و خون او را بر هر جراحتى كه مالند خون باز ايستد . اگر زهره او را به خانه مورچه فرو ريزند مورچگان هلاك شوند و اگر آهنى يا آبگينه در پاى كسى رود سركين گاو را به روغن بجوشانند و بر آنجا نهند بيرون آيد . گاو ميش - خاصيت او آنست كه در آب فرود رود چنان كه كسى نداند كه كجاست مگر باثر نفس كه چون بر دمد آب از آنجا برجوشد . گاو كوهى كه آن را گوزن خواند و او هر سال شاخ خود بيندازد و چون سال اول شاخ او بيفتد سال دويم كه برآيد دو شاخ بود سال سيم سه شاخ همچنين هر سال يك شاخ زياد كند تا شاخهاى او بر مثال درختى گردد و گويند چون شاخ او بيفتد شاخ جانب راست پنهان كند . چه داند كه درو منافع بسيار است و او بطبع دشمن افعى و جمله حيات بود پيوسته طلب سوراخ افعى كند و او را از آنجا بحيله بيرون آورد .